Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2015

Το ποδήλατο

      
Loui Jover, love ride
   
“Θα σε ξαναδώ;;;”
    
Σε κοίταξα στα μάτια και γέλασα…
   
“Εννοείται”, αποκρίθηκα.
    
Με φίλησες, καβάλησες το ποδήλατο και χάθηκες μες στα στενά του Γκύζη…
    
Έμεινα γελαστή και γελασμένη… Νόμιζα ότι η εξέλιξη των πραγμάτων ήταν στα χέρια μου… Είχα ξεχάσει όμως ότι οι άνθρωποι λένε ψέματα… Πίστευα ότι ήσουν διαφορετικός…
    
Γαμώ την ειμαρμένη μου… Γαμώ…
     
Μια ζωή μαλάκας…
     
   

Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2015

Φταίει το φεγγάρι

    
O, swear not by the moon, the inconstant moon,
That monthly changes in her circled orb,
Lest that thy love prove likewise variable.
   
Juliet

  
    
Η ΑΡΧΗ —

«Μία ευχή κάνω μονάχα προτού κοιμηθώ
Αυτό το φεγγάρι που κοιτάς και κοιτώ
Να γίνει κάποτε η διαφανής λευκή κουρτίνα
Που θα τραβήξω και θα σε δω
Με φόντο το ολόμαυρο στερέωμα στον ουρανό
Γιατί... ακόμη εκκρεμεί εκείνο το “σε αγαπώ”»

(Αναφωνεί ο Ρωμαίος μία νύχτα και από τότε κάθε νύχτα
σε κάποια χώρα πολύ πιο μακριά από εδώ.
)

Η ΜΕΣΗ —

Έκτοτε μεσολάβησαν μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα
Η Ιουλιέτα ερωτεύτηκε· πάλι όχι τον Ρωμαίο
Ο πρωινός καφές τού χειμώνα κρύωσε πριν προλάβει
Να τελειώσει τις πρώτες του γουλιές κάποιος από τους δυο
Η συνάντησή τους δεν έγινε ούτε κάποιο χειμωνιάτικο πρωινό
Ούτε ένα απόβραδο καλοκαιρινό· αφού εκείνη
Τυλιγμένη πάντα σε βαριά υφάσματα εξακολουθούσε να κοιτά
Αμίλητη έξω από το παράθυρο· ενώ εκείνος
Περνούσε συχνά με το ΚΤΕΛ κάτω από το μπαλκόνι της

(Ο Σαίξπηρ περιμένει πάντα ανοιχτός να διαβαστεί στο γραφείο.
Η μουσική των Godspeed You! Black Emperor παίζει ακόμη δυνατά στο ηχείο.
Ενώ το ποίημα αυτό είναι προϊόν σοβαρής λογοκλοπής.
)

ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ —

Ώσπου ο Ρωμαίος κάποια μέρα έκλεισε τα μάτια του μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή
Περιμένοντας να ονειρευτεί ότι πετά· ενώ η Ιουλιέτα βγήκε στο μπαλκόνι μόνη
Προσπέρασε τα κάγκελα και πήγε να συναντήσει το κενό

(Φταίει το φεγγάρι.)

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ —

Στο δωμάτιο τής Ιουλιέτας υπήρχε ένα σημείωμα που έγραφε:

«Θέλω απόψε να κοιμηθώ και να ξυπνήσω στην επόμενη ζωή μου
Γιατί η μεγαλύτερη απόσταση που χωρίζει δύο ανθρώπους είναι ο χρόνος»

(Δεν θυμάται ποιος το έγραψε και πού το βρήκε...
Δεν πρόκειται να θυμηθεί ποτέ.
)

Μ.Μ.
    

Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2015

Το κοτσύφι πρέπει να πετάει./ XIII

    
    
Ήταν σούρουπο όλο το απόγευμα.
Χιόνιζε.
Και θα χιόνιζε.
Το κοτσύφι κάθισε
Στα κλαδιά του κέδρου.
    
– WALLACE STEVENS
    
"ΔΕΚΑΤΡΕΙΣ ΤΡΟΠΟΙ
ΝΑ ΚΟΙΤΑΣ ΕΝΑ ΚΟΤΣΥΦΙ"
    
 
      

Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2015

Διπολική διαταραχή

    
Two Lovers
    

Ελκυόμαστε από αυτό που δεν θέλουμε και
μας ελκύει αυτό που δεν μπορούμε να έχουμε.
      
M.M.
    

Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2015

Το αθέατο λιμάνι

   
Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
    
Outside the Unseen Harbor, Dennis Smith
   
Δεν έχω καμία πυξίδα
Και δεν μπορώ να διαβάσω
Τη μοίρα μου στα αστέρια

   
Τα κύματα είναι κρύα
Το νερό είναι σκοτεινό
Και δεν μπορώ να βρω
Τον δρόμο για το σπίτι

     
Αλλά υπάρχει παρηγοριά
Κάπου πέρα
Όπου ο ουρανός
Φιλά τον ωκεανό
(Αντίο)

      
Υπάρχει παρηγοριά
Στο αλάτι στη
Γλώσσα μου και
Στον αέρα στο δέρμα μου

     
Όταν η νύχτα είναι πιο μαύρη
Απλά θυμήσου
Το χρώμα της ημέρας
Και θυμήσου ποιος
Άνοιξε τα μάτια σου
Για να το δεις

     
Και πάντα θα
Βρίσκεις τη δύναμη να
Συνεχίζεις το φθάσιμον
(Εκεί είν' ο προορισμός σου)

    
Ποίηση: Nick Wong
Απόδοση (ελεύθερη):
Μπλακ Μπερντ